Boymans

Impressions of a graveyard in the forest.

It would only be fair.......

Soon it will be 12 march a scary date because Kate will be operated to cure her Cardiac Valve problem. It was a exciting time the last weeks. It started all when she had her heart attack in December. From there things went rapidly when I found out that she had maybe just a few years more to live. From that severe attack she had 2 smaller ones. The last one was last week friday. Therefore I created this animation. Just a wish of my mind. Monday is my birthday, no present would make me happier then that her operation will be the succes we wish for and that it also will extend her life expectation. I feel unbelievable calm and peacefull, maybe it's because the determation Kate shows to me and what we talk about. Our goal is to meet, to be together and therefore we believe that nothing can stop this special moment. It will be hard for me to be 10.000 km away, while she will undergo her operation. It will be stressfull hours, waiting for the relieving phonecall that everything went fine. The chances as far as the statistics show and her doctor claims after examination is that she has a 80% chance that things will be ok. I pray for those 80%. Anyway, there is a good reason that we were brought together and I feel as determined as Kate. And I warn you Kate, don't you dare dying on me girl! Coz I love you.....

Some favourites in photography

Bob Coulter

Perry Gallagher

Fabrice Robin

ken-ichi murata

Browser Blues.....

I was very hopefull and enthousiastic to find that Microsoft had a new webbrowser launched. It is iexplorer 7. I had the hope that at least some major issues would be solved and that they at least were able to make it reliable and safe. How wrong I was. Safe it was for sure, but it was so safe that certain sites were nog able to function anymore inlcuding my weblog. I couldn't even upload pictures coz the pop-up screen didn't appear. Even after adjusting all the security items in the browser. At the end I closed even all features like the phishing prevention, the pop-up prevention and I lowered the security level. But nothing worked. I couldn't even read a simple site as Planet Internet without waiting for more then 5 minutes for a page to appear. It got me really pissed. Also my Opera didn't want to function like it should. So I erased the whole crap and installed Firefox. The first thing that appealed to me is the speed of Firefox. Secondly the neat add-ons that are free to download. I even discover that some features of Firefox are copied by Microsoft. Microsoft should be ashamed, they even use the tab browsing function with the same kind of small circle telling you it's working. The difference is also that at least in Firefox the tabs will open after clicking a link, and not like in iexplorer it just opens a new browser. I have to say it just to let of some steam, the guys at Mircosoft are a bunch of morons. They copy stuff and they copy bad. They cram the browser so full with safety stuff that it prevents to open some websites that are normally very safe to watch, that's a hell of a security. At least they got that right! If I get any chance in the future to spent a few bucks more, I will defenitly will leave the PC platform and move to Apple. I am tired to deal with Bill Gates his crap, and I would be happy to join the Apple family! But then again, that will take some time if you look at the pricing. But I think it's sure worth the money! Untill now I am happy with Firefox, and it does what it has to do, browsing without a headache or white knuckles from keeping my impatience under control. Ow and I don't need to click every flash window anymore, that's also a releave!

P.S. normally I wouldn't like to promote products, but hell f*ck Microsoft it's time for revenge!
(melting iexplorer by me) Oh yeah hit the skull and find a nice way of getting rid of your Bill Gates blues!

The Erotic Blog Index

Sugarcut Japanese Forms Afuckaday Bananahole Sex-Aka Hotel Room Nudes Candyposes Fresh Nudes Erotica Curiosa The Genital Arts 50 Rooms Imagens K's Lounge Tokyo Undressed Tiny Nipples Asian Sirens Art Boobs Fluffy Lychees Eros Las Burbujas Enterradas Ojos Negros Otomano GallociCova Pleasuredome 1 Pleasuredome 2 Creamside Corps Circuits Cajon De Sastre A Rayas Aliciante A funda Sao Fluffy Lychees

Stark Trek Türk

It's really amusing to see this amateuristic copy of Star Trek in Turkish, watch the beam-me-up part, and also listen to the samples they took from different Pink Floyd tracks. Defenitly to be marked as cult...

Ron Mueck @ work

go here for more

Ray Ceasar

The strange but beautiful art of Ray Ceasar, here to find more about him.....

In het leven is pijn onvermijdelijk maar is lijden optioneel.

De moderne mens is het kwijt. De functie van pijn. Meer en meer zijn we het verloren omdat we ons gewend hebben gemaakt ons geluk te behalen uit materiële zaken. We omringen ons continu met dingen waarmee we ons gelukkig denken te kunnen maken, en als toch op de één of andere manier pijn onze weg kruist dan is de veel gehoorde kreet dat men de stad induikt om iets te kopen. We willen voor een moment onze weg terug naar het geluk kopen. Diep van binnen weten we dat het niets veranderd.

Als ik naar mijn eigen situatie kijk heb ik geleerd dat al dat materiële niets vervangt en niets bijdraagt aan mij als persoon of bestaan. Het maakt het leven aangenaam en laten we wel wezen bepaalde dingen zijn ook onmisbaar geworden wil je in deze hectische samenleving mee kunnen draaien. Het is niet voor ons gemakkelijk om te zeggen; ik keer de wereld de rug toe en ga terug naar iets basics. Het zijn mooie denkbeelden, maar het blijft bij dromerij.

Ik ben een gepassioneerde fotograaf, ik zou onmogelijk nog zonder mijn digitale camera en mijn gereedschap zoals een computer kunnen. Zelfs het schrijven in deze weblog is ergens onderdeel van mijn gevoel in deze samenleving mee te draaien. Ook ergens de macht van het creëren. Maar een stemmetje blijft tegen mij aanroepen dat het allemaal zo virtueel is en derhalve ook zo vergankelijk. Eigenlijk nu ik dit zo schrijf bedenk ik mij dat zelfs ouderwetse foto's minder vergankelijk zijn. Digitaal is alles vluchtig tenzij je het op papier drukt. Maar zelfs met de beste inktjetters is de foto maar 80 jaar gegarandeerd. Het culluloid daarentegen heeft toch wel een langer leven en zelfs oude foto's lijken alleen maar mooier door hun ouderdom.

Als de waarde van het materiële wegvalt dan blijft er ineens niets anders meer over dan lijden. Althans zo ervaren wij dat. Omdat we het niet begrijpen, omdat we de functie van pijn niet snappen, omdat we er gewoon weg niet meer aan gewend zijn. Maar pijn is noodzakelijk, het is net zo belangrijk als het leven zelf. Het zijn onze leermomenten, het zijn de momenten waar wij doorheen moeten en niet omheen moeten. Het zijn de momenten dat we totaal met onzelf worden geconfronteerd. Uiteindelijk zijn het ook de momenten die ons duidelijk maken dat er ook momenten in ons leven zijn zonder pijn. Er is geen licht zonder donker. Het gevaar is echter dat we verzanden in een eindeloos lijden. De slachtofferrol vanuit het totale gevoel van onbegrip waarom juist mij dat moet overkomen. Echter dit is de realiteit de waarheid van ons bestaan en de confrontatie met onszelf, het moment waarbij we ook onze verdekte angsten laten ontwaken, het absolute einde voor het absolute nieuwe begin. Soms lijkt het vallen niet op te houden, en moeten we zo diep dat er geen uitweg meer lijkt te zijn. De één forceert soms een uitweg die eigenlijk alleen maar het absolute einde is. Omdat er niemand is die kan begrijpen of meevoelen. Mensen met mensen omringd en toch zo éénzaam. Anderen kwijnen weg en hebben geen oog meer voor de ultieme mogelijkheid die deze situatie biedt. Eerlijkheid gebied mij te zeggen dat ik mijzelf in verschillende schemeringen van het bestaan heb bewogen. En ik heb al deze zijdes ervaren en mij op het randje bewogen van onomkeerbare beslissingen. En niet altijd was ik volledig overtuigd van het waarom en kon ik mijzelf redden van een stupiditeit. Wat niet weg neemt dat de spiraal alleen maar naar beneden werd vervolgd en mij nog meer in ellende stortte. Maar als men al je angsten op jezelf loslaat dan is er aan het einde geen angst meer. Misschien wordt ik zelfs laconiek.

Een gedachte houdt mij altijd staande, niemand kan "mij" afnemen. Mijn innerlijke rijkdom blijft iets van mij, en hoe gebroken ik mij soms kan voelen, of verloren. Ik kan altijd nog in mijn innerlijke wezen schoonheid en rijkdom beleven totdat ik klaar ben om op eigen kracht weer naar buiten te treden. Dit is ook zo vaak herkenbaar als leven in het verleden, een verlangen naar wat is geweest, om dan te ontwaken in de werkelijkheid van het nu. Maar toch is het een rijkdom op deze zaken te mogen teren. Ik weet dat die dag van terugkeer en naar buiten treden zal komen, ik heb geen ongeduld meer over wanneer of hoe. Ik zie kleine signalen, ik zie kleine bewegwijzeringsborden en veranderingen. Ik zie dat ik ineens in staat ben duidelijke keuzes te maken, misschien vaak kwetsend voor anderen maar absolute trouw aan mijzelf. Ik probeer mijn signalen in het oog te houden als ik verdwaal. Ik geloof dat uiteindelijk de liefde het zal overwinnen, en ik mijzelf terug kan geven wat ik dacht verloren te hebben.

Magical Dior pour Homme

The notes

Top       : Lavender, Sage, Cardamom
Heart    : Iris, Cacao, Amber
Base      : Vetiver, Patchouli, Leather

Every time I get seduced to leave my house with the fragrance of Dior on me. Every time it makes me feel alive and self loved, an invisible shield of wonderful emotions to carry, places to see, food to taste, things to do, experiences to experience, the world to conquer without a battle to win, for now Dior is my favourite!

Shaï wear (human packing), sex sells....

The Shaï interactive catalog. Unfortenatly this catalog is removed due to the fact that it was the summer 2006 clothing catalog. Anyway when it was available it was downloadable, and I of cours in my eternal chase for the extraordinairy things I was that smart to keep a copy on my PC. Anyway here is the proof, or at least the thought that sex sells. The catalog consisted of a interactive quicktime movie where a rollover with the mouse would cause the movie to halt and show details about the clothing, like; color, size and name. There was a women-men version, a women-women version and at last a men-men version. You are warned it's pure pornograhpical material, but anyway from my point of view an interesting and daring campaign to sell a product. I think that Shaï is a very interesting brand that likes to find new ways to get attention. We saw this kind of daring advertisement from a brand like United Colors of Benetton, the bullet pierced t-shirt from some Yugoslavian soldier that died during the war. Here you can find out more about Shaï and here used to be the videocatalog.

Casino Royal

Not entirely free of objectivity I went to see the movie Casino Royal the new James bond movie. The news and the internet were full with the stories about the fact that mr. Craig wouldn't fit the profile of the perfect double-O-seven. And I almost was sharing that vision. So somehow I became curious about what would be presented in this new sequel of a long row of James Bond movies. But I have to admit, I was nailed to my seat from the very first moment. In short I can only say this, the movie is filled with realistic action, no fancy special effects. Only the real stuff though, it's quite daring for ordinairy humans to do what they do in this movie. But then again he is not the average secret service agent, he is James Bond. They also left out Q in this movie, so there is no sign of over the top unrealistic gadgets, like invisible cars, or laser beams hidden in watches that can cut thru the thickest steel. No just plain stuff, that is very realistic. Like the handy small defribilator, don't ask me why it comes up in the movie, coz that would give a way part of the plot. Or the small chip that he gets implanted in his arm and has the function of a tracking device, a very realistic object because it already exists as an idea of a wireless key for opening doors. Then there is the mobile phone, with GPS, and a function to broadcast his body functions to the homebase, something that is actually today's technology. The rest is fists, knives, and guns. James (David Craig), get's his ass kicked, wounded, tortured (on a very sensitive male position), car crashed, poisoned, and hospitalized. What more human can you expect for this character? He is not the God that he used to be, and quite frankly the James Bond movies before look like comedies and ridiculous characters. I think that this mr. Bond is actually the Bond Ian Fleming meant in his books. I won't mention the older versions with Sean Connery, coz they are in my opinion very authentic and realistic too. I just had for a moment halfway the movie an unstatisfactory feeling because of a certain change in the plot. But ow, how wrong I got there, because like I said, it was just halfway the movie and then the shit really hit the fan. One of the things that also impressed me was Montenegro. The title of the movie is Casino Royal because there is the showdown between mr. Bond and the bad guy Le Chiffre. And the casino is situated in Montenegro. For me this is a fairytale country, and I defenitly have to visit it one day. And I can asure you that I won't forget my photocamera! For anybody who want's to have good old fashioned ass-kicking adventure with a high adrenaline content, Casino Royal is a must see movie! Higly entertaining, and worth the money!

P.S. there are a few things that apealed to me, one is that at some point just for a small moment Richard Branson (the founder of Virgin records) is visible in the movie, he gets frisked at the gate at Miami Airport. The second is that they deal with some old James Bond Cliches, like the shaken not stirred Martinis. At some point mr. Craig (annoyed by his defeat by his oponent) answers to the waiter who asks "shaken not stirred", "I don't give a damn, give me the Martini". There are a few more small hints where they deal with the old cliches, but then again you can look for yourself.......

The secret of French girls or the BB effect

There is something about french girls. The question is what is it, but actually no one knows. Not all of them have this mystical magic something, but once in a while it's there, I call it the BB effect because of Brigitte Bardot, I think she was one of the first that brought it to TV and Cinema. Here is a sample of another one, it's Alizée with her song "j'en ai marre". Just see it for yourself, it's there, is it the dance, is it her innocent looks, is it the song, is it......, damn what is it?

Happy birthday Kate

Today Kate had her first birthday with me, but what to do about the distance and not being able to party IRL? While we were talking on the net I had a small idea. I told Kate to wait for 15 minutes because I had some urgent thing to attend to. So I rushed out of the room found my shoes, run into the kitchen checking on the candles that I still had somewhere in a drawer, it turned out that I had sufficient quantity to decorate a cake. I took my wallet and rushed out of the door to run to the bakery that is a few blocks away. When I came back the cam shut down due to me screensaver. I fired it up again and asked Kate to be ready. A few minutes later I came into the room with this beautiful small "Breton Cake with krieken" what means something like traditional cake from Bretange with cherries. I blew out the candles for her, and unfortenatly ate the whole cake. That was a big punishment for me ;-) So Kate a happy and beautiful birthay. You know my present that I gave you virtually and partly to you, the rest of the present will be continuated when we will meet. I love you!

A gift that Kate send me...

This is a japanese commercial about the jeans brand "Bobson".
The words that are spoken are very beautiful and poetic, therefor Kate send them to me:

"Running away from you"
"So that you will get closer to me"
"Walking in front of you"
"So that you know to put me ahead"

Kate has her birthday......

The virtual tour in my house

A new small experiment

The goal behind this experiment was first of all to create an animation through stop motion technique. This is done by making a picture of every individual movement. When the individual pictures are played one after another in a sequence it creates the idea of movement. This kind of technique is used in movies like, "the corpse Bride" from Tim Burton. The next step is to remove all the clutter out of the pictures that is not needed, for this I use Photoshop. It also creates the possibility to adjust small defects in the alignement and other things like removing the wires that I used to hold the cameras door in place. The next step is resizing (also for memory reasons) and exporting all layers as individual PSD files. Then I create an automated batch command to transform the files in PNG. This creates an alpha layer around the camera thus the idea the camera is floating as a free object. The next step is importing all the PNG files into Flash and put them on a timeline. The rest is scripting the behaviors of the buttons in relation to the animation. The main idea eventually is to use the desk with items as an interactive menu, the inspiration comes from Pierre Jeunet his movie "Delicatessen" where he used items from a butchery as intro for the movie. So now leaving the technical details, feel free to play around.....

Here to view the larger version! The used example picture is from Laurens Aaij, winner of the Silver Camera more here

OuR DarKEst CoRnERs

Klimaatactie

Veel sympathie voelde ik voor de oproep om donderdag hedenavond om 19.55 het licht 5 minuten uit te doen, en daarmee ons in het donker te hullen en gehoor te geven aan de oproep van diverse milieu organistaties. Stipt om 19.55 heb ik mijn ogen 5 minuten gesloten, daarmee hetzelfde effect bereikt hebbende, het was stikke donker in mijn huis. Ik heb er zelfs een foto van gemaakt.....

The Magic of 3D Art

A combination of DAZ 3D, Photoshop and Flash can lead to beautiful effects in animations. For this I choose to work with *.png exports, that I filter thru a batch command in Photoshop. Then it's imported into flash and put on a timeline frame by frame to make the animation come to life. If you like to learn more about this kind of animations, give me a comment and I will give you additional information.

We were so thirsty!

 Gallery of Tineke is finished and put online.
I am very happy with the result!
Check it here!!!

The girl in the mirror.

Les Vieux Amants by Jacques Brel

Bien sûr nous eûmes des orages
Vingt ans d'amour c'est l'amour fol
Mille fois tu pris ton bagage
Mille fois je pris mon envol
Et chaque meuble se souvient
Dans cette chambre sans berceau
Des éclats des vieilles tempêtes
Plus rien ne ressemblait à rien
Tu avais perdu le goût de l'eau
Et moi celui de la conquête

Mais mon amour
Mon doux mon tendre mon merveilleux amour
De l'aube claire jusqu'à la fin du jour
Je t'aime encore tu sais je t'aime

Moi je sais tous tes sortilèges
Tu sais tous mes envoûtements
Tu m'as gardé de piège en piège
Je t'ai perdue de temps en temps
Bien sûr tu pris quelques amants
Il fallait bien passer le temps
Il faut bien que le corps exulte
Finalement finalement
Il nous fallut bien du talent
Pour être vieux sans être adultes

Oh mon amour
Mon doux mon tendre mon merveilleux amour
De l'aube claire jusqu'à la fin du jour
Je t'aime encore tu sais je t'aime

Et plus le temps nous fait cortège
Et plus le temps nous fait tourment
Mais n'est-ce pas le pire piège
Que vivre en paix pour des amants
Bien sûr tu pleures un peu moins tôt
Je me déchire un peu plus tard
Nous protégeons moins nos mystères
On laisse moins faire le hasard
On se méfie du fil de l'eau
Mais c'est toujours la tendre guerre

Oh mon amour
Mon doux mon tendre mon merveilleux amour
De l'aube claire jusqu'à la fin du jour
Je t'aime encore tu sais je t'aime

For you I will make Paris everywhere

How big is the universe anyway? Hubble Ultra deep Field....

Het nieuw Autisme door Singulariteit en/of de rol van het internet hierin.

Wat was er eerder, ik singel, of het internet? Ik twijfel en vandaar dat ik "en/of" in mijn titel heb staan. Laat ik bij het begin beginnen.

Ongeveer 6 jaar geleden ben ik gescheiden. Het verhaal daaromtrent doet er niet zoveel toe. Ik kom echter op deze ogenschijnlijk belangloze mededeling wat later in dit verhaal terug. Wat echter wel belangrijk is om te vermelden, is dat ik altijd een enorme nieuwsgierigheid aan de dag heb gelegd voor nieuwigheden in techniek, met daarbij vooral veel interesse voor elektronica in het algemeen en elektronica die ons laat communiceren. Mijn interesse is niet zozeer van een gadget-gehalte maar meer de nieuwsgierigheid naar de werking ervan. Als kind haalde ik al menig apparaat uit elkaar om te zien wat er van binnen zat om het daarna weer keurig netjes in elkaar te zetten, zonder dat de werking ervan verloren ging. Ik heb zodoende ook verschillende huishoudelijke apparaten van mijn moeder kunnen repareren. Dat brengt mij bij Internet. Ik weet nog dat ik aan het sleutelen was aan mijn Harley in de schuur en ik luisterde altijd naar de VPRO. Regelmatig hoorde ik de kreet "Internet" vallen en als men meer informatie wilde over een bepaald VPRO programma dan zei de stem op de radio: ha-tee-tee-pee-dubbele-punt-slash-slash-wee-wee-wee-punt-vpro-etc. Het is het jaar 1994. In 1993 was voor het eerst een grafische webbrowser gelanceerd en langzaam begon Internet onder de aandacht te komen van het gewone volk. Mijn achtergrond als verbindingsspecialist bij de Landmacht zat mij nog steeds in het bloed en ik moest en zou weten wat dit nu voor iets was. Het zou nog een jaar duren. In 1995 was Planet Internet zo'n beetje de eerste provider in Nederland. Ik werd meteen abonnee. Ik zal verder achterwege laten hoe het internet er toen uitzag, en hoe primitief je met een 14K4 modempje inbelde, maar ik kan me de spanning nog herinneren van de eerste keer. Het besef hebben dat je ergens op een hostcomputer in de wereld aan het rondneuzen was. Met verschillende programma's zoals Gopher, Netscape Navigator en nog diverse andere programma's voor het lezen van nieuwsgroepen en mail. Microsoft was toen in geen velden of wegen te bekennen. Maar hoe het ook zij, ondanks dat ik enthousiast en onophoudelijk bezig kon zijn met internet en ontdekken ervan, was er altijd een factor die mij van enige realiteitszin doordrongen hield en dat was mijn vrouw. Harriëtte vond het leuk van mijn ontdekkingen te vernemen maar daar hield het mee op, zij zorgde ervoor dat ik op tijd in mijn bedje lag en dat we ook onze andere dingen deden.

Toen was er de scheiding en ja, daar zit je dan ineens alleen thuis. Na 21 jaar relatie was ik nog nooit alleen geweest, en emotioneel was ik ook niet in staat om maar even de deur uit te lopen om mij onder de mensen te begeven. Ik verzamelde veel films of was bezig met mijn hobby’s gerelateerd aan de PC. En daar hoorde internet ook bij. Tot dan toe had ik nog nooit serieus gechat. Ik had wel een paar vrienden eens een keer via ICQ gesproken en dat vond ik al heel wat. Verder bleef het bij e-mailen. Tot die regenachtige zondag ergens in maart 2001. Ik had een webcam in de kast liggen die het nooit goed had gedaan, maar sinds ik Windows XP had geïnstalleerd zou het wel eens dit keer goed kunnen gaan. Ik trok mijn stoute schoenen aan en voila het ding werkte en ik kon iets nieuws ontdekken. Na een middag en avond er mee spelen ontmoette ik Giulia op het internet. Ik was ondersteboven van haar en zij van mij. 4 jaar heeft onze relatie geduurd.

En hiermee werd het autistische fenomeen geboren. Aangezien zij in Boekarest woont, verliep onze communicatie veelal over internet. En langzamerhand sloop het erin dat ik hele avonden en soms zelfs nachten verbracht achter de PC. We aten samen, we dronken samen, we keken samen TV, ieder naar zijn eigen kanaal. We knutselden achter de PC met urenlang de webcam open voor het gevoel van samenzijn. En hier begon mijn serieuze probleem te groeien. Ik kan niet precies zeggen of het bijvoorbeeld voor haar zo was, maar ik weet wel dat onze relatie ook problemen heeft ondervonden door de het internet. Zoals ik het zelf ondervind en zie ben ik de gesprekken die ik bijvoorbeeld met haar had in mijn hoofd gaan afspelen, waardoor zij eigenlijk ik werd. Meer en meer maakte de ander persoon plaats voor het gevoel van monologen met mijzelf. Aangezien tekst maar 5% van onze communicatie is werd het voor mij desastreus. Ik kon de ander niet meer invoelen, haar of zijn energie, de non-verbale signalen, de ogen die zoveel zeggen, de intonatie en de wijze waarop iets gezegd wordt. Het was er niet en het was ook niet mogelijk dat op de één of andere manier te vervangen. Bovendien was er nog geen Skype of MSN met audio. (Dit toont ook maar weer eens aan hoe snel wij ons een techniek eigen maken en het gevoel hebben dat het nooit anders was).

Tegen de tijd dat onze relatie stuk ging, was ik dusdanig geconditioneerd dat ik mijn vrije tijd alleen maar achter de PC doorbreng. Inmiddels was ik ook verhuisd naar België wat mij alleen maar nog meer in een isolement bracht. Het is niet gemakkelijk als Nederlander contact te maken met mensen hier. Dus alleen en geïsoleerd en voor een groot deel ook geen zin anderen te ontmoeten werd mijn PC en daarmee Internet een belangrijke levensmetgezel. Het Internet brengt mij veel. Nieuws, contacten met mensen all over the world, communicatie, vriendschappen, film, radio, muziek, fotografie, geschiedenis, verhalen, ideeën, inspiratie, liefde, sex, filosofie, pornografie, kennis, wijsheid, eigenwijsheid, dates, ontspanning en inspanning. Het Internet vervangt alles wat het niet zou mogen vervangen. In september vorig jaar verloor ik mijn baan, daarmee was het hek van de dam. Hoeveel uur ik doorbreng hier? Only God Knows, want ik weet het niet. Het ergste is dat ik min of meer langzamerhand ook gedwongen wordt. In de kranten vindt men niet zoveel vacatures meer, nee, hiervoor ben je op het internet aangewezen. En hier zie je ook meteen wat er langzamerhand gebeurd. Werkgevers, recruiters, arbeidsbureaus ondervinden een overkill van sollicitatie mails. Zelf weet ik niet meer qua vorm en inhoud hoe ik dien te communiceren. Vaak wordt er gebruik gemaakt van kant-en-klare invulformulieren wat geen ruimte laat voor mij als individu. De stroom informatie echter voor de ontvanger moet overweldigend zijn hoe maak je in godsnaam nog onderscheid. Zo geldt het voor mij als ik vacatures zie. Ze zien er allemaal hetzelfde uit, de vormgeving en opzet van een advertentie kon mij voorheen in een krant een bepaald gevoel geven. Nu? Ik voel niets, voor mij is het een brij van informatie die moeilijk te verwerken valt.

Hiermee kom ik op het punt van wat ik noem Nieuw Autisme. Ik bemerk bij mezelf langzamerhand de onmogelijkheid om nog met mensen om te gaan. Het wordt steeds lastiger en het ongeduld neemt steeds meer toe. Op Internet klik je iemand gewoon weg. In het echte leven niet. Daar moet je rekening houden met gevoelens, huilbuien, emoties en andere aanverwante zaken. Op internet voel je niets, iemand kan zeggen dat het pijn doet, maar ja, je ziet het niet, dus wat maakt het uit. Mijn gevoel en invoelingsvermogen raakten steeds meer op de achtergrond en mijn hoofd en denken wordt steeds belangrijker. En hier mee is mijn eigen ondergang eigenlijk bezegeld. Ik vind steeds minder aansluiting met de werkelijkheid aangezien ik de werkelijkheid gefilterd vanachter mijn PC ervaar, ik hoef er niet voor naar buiten. Als ik wil kan ik zelfs boodschappen laten bezorgen. Ik zie mijzelf daarmee als voorbeeld hoe het ons mensheid zal vergaan in de toekomst. Ik raak steeds meer verwijderd van mijn zijn doordat ik het isolement verkies, wat gemakkelijker is, en Internet gebruik om de leegte te vullen. De generaties na mij, zullen zij zich met dit fenomeen kunnen meten en een manier vinden deze evolutie het hoofd te bieden? Er zijn zoveel aanwijzingen dat het mis gaat, ik zie het bij mijzelf. Er zijn mensen die gewelddadig zijn omdat ze dat op hun computer ook kunnen zijn. Voor hen geen verschil met realiteit. Daar waar we zoveel mogelijk afschuwelijke beelden proberen te vermijden in het nieuws liggen ze voor het oprapen op Internet. Daar waar we zoveel praten over sexualiteit en het verschil tussen de sexen, liggen de pornografische plaatjes voor het oprapen, hierdoor kan bij de jeugd de gedachte ontstaan dat de manier is hoe men elkaar lief moet hebben. Daar waar wij in ons dagelijks leven ons niet zo snel tot een vreemde zullen wenden om hem idioot te noemen gebeurd dat met het grootste gemak op internet.

Als ik het proces bij mezelf zo gade sla, dan word ik bang, bang voor wat er gaat gebeuren met de volgende generaties. Bang dat wij mensen ons menszijn verliezen. Bang voor wat we onszelf en anderen aan gaan doen. In ieder geval is het voor mij tijd het tij te keren......

Tormented Rose

Het toppunt van verkwisting

Hoe mooi en indrukwekkend het voor een moment zijn kan, de gedachte hoeveel geld hiermee gemoeid is alleen maar voor het aanprijzen van een flatscreen TV, do I need to say more?

70,000 litres of paint, 358 single bottle bombs, 33 sextuple air cluster bombs, 22 Triple hung cluster bombs, 268 mortars, 33 Triple Mortars, 22 Double mortars, 358 meters of weld, 330 meters of steel pipe, 57 km of copper wire, 5 days of cleaning involving 60 people.

1000 X Afscheid

Ik geef het toe, aan mezelf. Ze blijft altijd in gedachten. Waarom zij? Al 1000 keer heb ik afscheid genomen. Maar ze blijft, mijn verlangen en heimwee aan die momenten. Waarom heeft zij zoveel meer impact in mijn leven dan alles wat ik heb meegemaakt? Waarom kan ik mij niet los maken ondanks mijn gevecht, mijn weerstand, mijn overgave, mijn ontwijken, mijn zoektocht, de afleiding? Ze is niet meer de persoon die ik lief had, dat weet ik, dat zie ik, dat voel ik. Heb ik het verlies nooit aanvaard? Zij nam de beslissing, ik heb daar nooit mee in gestemd. Leef ik dan alleen in dat verleden? Als de bladeren vallen worden de gevoelens en het verlangen sterker. De heimwee kwelt mij. Ik wil het niet voelen. Ik wil het niet, ik wil het niet. Maar mijn hart, dat van een vagebond, trekt weer over lange wegen, over de bergen, in het vreemde. Daar waar ik mij zo thuis voel, weg van alles wat mij bekend is, alles waar ik mij niet meer mee kan vereenzelvigen. Misschien had ik toen wel mijn thuis gevonden. Het vreemde thuis, het thuis dat mijn rusteloze hart warmte gaf ondanks de koude en de leegte die ik er kon ervaren. Waarom wordt ik blij als ik de Herfst zie? Als ik aan lege verregende straten denk van Parijs die ik zie vanachter mijn Espresso in een leeg café. Waarom vind ik zwart wit mooier dan kleur? Waarom vind ik zoveel vreugde in de dingen die anderen alleen maar depressief stemt? 1000 maal afscheid zal het altijd blijven.....

Kurt Halsey Frederiksen

soms verdwalend op het internet vind je kleine juweeltjes hier vind je meer.....

Crows

Crazy stuff on YouTube

Nam Myōhō Renge Kyō

"Nam Myōhō Renge Kyō (南無妙法蓮華経, also transliterated Namu Myōhō Renge Kyō) is a mantra that is chanted as the central practice of all forms of Nichiren Buddhism. The mantra is referred to as daimoku (題目, "title") and was first revealed by the Japanese Buddhist teacher Nichiren on the 28th day of the fourth lunar month of 1253 ce at Kiyosumi-dera (also, Seichōji) near Kominato in current-day Chiba, Japan. The practice of chanting the daimoku is called shōdai (唱題).
The phrase is somewhat difficult to render into English because each word or set of words contains a complex set of symbolism and connotation, and without an understanding of the symbology behind the words, the full meaning is lost."

Aldus de inleiding in Wikipedia. Momenteel lees ik het boek "Der Buddha des Alltags" geschreven door Richard Causton. In het kort komt het er op neer dat wij mensen de leerschool van het leven moeten doorlopen en dat het wezenlijke en meest menselijke het lijden is. Uitgangspunt is dat wij het lijden in principe vanuit onze bewuste staat willen vermijden terwijl het een vast onderdeel van ons onderbewustijn is. In principe moeten we leren ons te vereenzelvigen met het lijden, het te accepteren en daarmee los te laten. Ieder probleem op ons levenspad is daarmee een uitdaging en een mogelijkheid tot verandering. Een mooi voorbeeld is dat het woord "crisis" in het chinees uit 2 karakters bestaat, het ene karakter betekent "gevaar"en het tweede karakter betekent "gunstige gelegenheid". Voor ons Westerlingen is het Boeddhisme een religie waarbij wordt gedacht aan het aanbidden van Boeddhabeelden en diepe onbegrijpbare wijsheden. Tevens zijn een aantal richtingen van het Boeddhisme zo abstract en streng dat ze alleen door monniken wordt beleden. Om maar een voorbeeld te noemen er bestaat een stroming in het Boeddhisme waarbij er 250 regels zijn voor ieder staan, liggen, zitten en lopen, daarmee 1000 regels opleggend aan haar volgelingen voor deze 4 handelingen. Nichiren Dashonin begon met het reciteren van "Nam-Myoho-Renge-Kyo" in 1253 na een studie van één van de belangrijkste geschriften van het Boeddhisme. Het idee van hem hierachter was het Boeddhisme voor de gewone mens toegankelijk te maken. Geloof in praktische zin. Waarbij geen God wordt geëerd maar reflectie naar een gebedsrol die staat voor alles wat het universum verbind en alles waar het universum voor staat. Eigenlijk is deze chant een titel van een geschrift de "Lotus Sutra". Het "chanten" kan in principe overal worden gedaan en ook meditatief uitgevoerd worden. Doel ervan is volledige tevredenheid in het hart te brengen en in staat een verandering of transormatie door te maken die er toe moet leiden dat men alle uitdagingen van dit leven het hoofd kan bieden door in dankbaarheid je lot te aanvaarden en met je innerlijke kracht de opgelegde uitdagingen het hoofd te bieden. De kracht die van deze woorden uitgaat zonder dat we ze zelfs begrijpen moet volgens de volgelingen enorm zijn. Normaal gesproken is het de bedoeling de 2 belangrijkste hoofdstukken uit de Lotus Sutra te chanten, en dat af te sluiten door het reciteren van "Nam-Myoho-Renge-Kyo". Alnaar gelang de behoefte kort of lang. Dit chanten of bidden wordt gedaan in aangezicht van de "Gohonzon" een gebedsrol die een weerspiegeling vormt van 10 werelden waarin we ons kunnen begeven met tevens een paar belangrijke elementen uit de "Lotus Sutra" en de fundamenten van "Soka Gakkai". Dit laatste is de organisatie die deze stroming van Boeddhisme wereldwijd verspreid. De peilers van deze organisatie zijn vrede, opleiding en cultuur door persoonlijke verandering en sociale contributie.

Belangrijkste uitgangspunt van deze vorm van Boeddhisme is dat bestrijden van het lijden in de wereld alleen mogelijk is als je begint met verandering in jezelf als onderdeel van het grote geheel. "The butterfly effect".

Links: Sokkai Gakkai, Wikipedia, Boeddhisme in Brabant

Volver

geregisseerd door Pedro Almodóvar met Penélope Cruz, Carmen Maura en Lola Dueñas.

"Volver" betekent vanuit het Spaans "Terugkeer". Een film die verhaalt over vrouwen, 3 generaties ieder met hun eigen geheim. Als Paco de man van Raimundo verdwijnt besluit zij samen met haar dochter Paula deze verdwijning geheim te houden. Sole de zuster van Raimundo krijgt bezoek van hun dode moeder nadat ze bij de begrafenis van hun tante is geweest en houdt dit geheim voor Raimundo. Augustina de overbuurvrouw van hun tante Paula draagt ook een geheim met zich mee, en dan is er nog de vraag wie de werkelijke vader is van Paula de dochter van Raimundo. Al deze vrouwen ieder met hun eigen geheim blijken aan het eind van de film hierdoor met elkaar verbonden te zijn. De dood speelt in deze film een belangrijke rol en laat zien hoe verweven ze is met het dagelijks leven van de Spanjaarden. Hoewel het verhaal handelt over geheimen en de dood kan deze film aangemerkt worden als komedie, toch zijn er ook de serieuzere momenten en is het af en toe ook een keer een traantje wegpinken. De vrouwen hebben ieder ook hun eigen kracht, en de onderlinge verbanden zijn prachtig uitgewerkt. Penelope Cruz vertolkt haar rol met veel kracht en verve en daarmee draagt zij de hele film. Als het verhaal zich ontvouwt beginnen donkere vermoedens bewaarheid te worden en de ontknoping is daardoor niet al te verrassend. In deze film is dat echter van ondergeschikt belang, het is daarentegen veel mooier de kracht van deze vrouwen individueel en gedeeld met elkaar te ontdekken. Een film met een lach en een traan volgens de traditie van de Spaanse Cinema. Een aanrader voor wie van Europese film houdt.

Gevoelens

Voorheen kon ik met het grootste gemak over mijn gevoelens schrijven, op de één of andere manier zit er bij mij de rem op. Ergens voel ik diep de behoefte om te schrijven over de dingen die ik voel, maar op het moment dat ik er voor ga zitten, dan stagneer ik. Ik kan het niet. Ik verval in oppervlakkigheden, mijn diepere gevoel kan ik niet meer zo gemakkelijk prijsgeven.....

Ontslag

Iets meer dan 2 maanden heb ik het volgehouden. Werken alleen maar in de nacht. Op zich was dat niet het probleem. Ik merkte echter wel dat het mijn leven danig dereguleerde. Geen lust en geen energie om nog andere dingen te doen. Totale onregelmaat en niet in staat om daar verbetering in aan te brengen. Voor mij was veel meer de druppel het respectloze gedrag jegens mij. Ik vraag me nu nog af of ik daar echt iets aan bijgedragen heb. Ik was niet te beroerd de handen uit de mouw te steken. Mij in te passen in de cultuur. Een beetje op de vlakte. Er wordt in zo'n productie bedrijf enorm geroddeld. Soms ook meedenken, wat niet altijd op prijs werd gesteld. Want hoe haal je het als uitzendkracht in je hoofd eigenlijk überhaupt mee te denken? Tenslotte ben je als uitzendkracht een 2de rangs burger. Maar owee als je een foutje begaat, zoals een foldertje in een doos vergeten te steken, dan wordt je als een hond afgeblaft. Een defect aan een machine opmerken die de productie stillegt, nee, dat kan men niet waarderen van een uitzendkracht. Ik ben vooral vriendelijk geweest en gebleven, liet me niet raken door de soms grove manier van communicatie. Maar als je "collega" in vaste dienst voor de zoveelste maal zijn mond op grove wijze tegen je opentrekt over iets onbenulligs, en je merkt dat je eigen geduld op is.... Dan wordt het tijd voor stappen. Ik merkte dat ik negatief geprikkeld raakte en dat ik niet ver van een woede uitbarsting af zat. Als die grens bij mij éénmaal bereikt is, dan berg je maar. Dan ben ik niets ontziend en ben ik tot alles in staat. Om mijzelf en vooral anderen te beschermen heb ik daarom mijn ontslag ingediend. Mijn motivatie leed eronder, en ik merkte dat ik het steeds minder nauw nam met het werk. Tijd om te gaan dus. Toch blijf ik mij afvragen wat nu deze vreemde toestand moest zijn. Vooral omdat het ene moment alles nog zo ontspannen was, grapjes werden gemaakt, we praten over ditjes en datjes, hadden mopjes onderling, zelfs over Belgen en Hollanders. En dan ineens die niet aangekondigde ommezwaai, waarbij ik merkte dat er zelfs een soort van samenspannen was tegen mij. Misschien is het verschil in niveau voor mij te groot. Tevens is het knap lullig als je de mensen niet altijd verstaat, en voor de derde keer moet vragen wat iemand nu zegt. Sommige mensen vinden het knap lastig of misschien zelfs voor hun doen onaangepast om zich in het Nederlands uit te drukken. Terwijl dat iets is wat ze allemaal op school hebben geleerd. Ook de Vlamingen. Het valt mij wel op dat de mensen hier vaak in het dialect blijven steken. Iets wat ik ook ken uit mijn jeugd toen ik nog in Limburg woonde. Ik zou bijna denken dat iemand zoals ik die zich alleen in het ABN verstaanbaar kan maken eigenlijk aanpassingsmoeilijkheden heeft en zelfs eigenlijk een vreemde taal spreekt. De omgekeerde wereld......

Chinese Wisdom

"Love is not about being together with a person forever,

it's about the moments that you shared"

Never be mine by Kate

November 6, 2006

I just watched the movie "The Lake House" yesterday
and I cried.

"How come two hearts so open, two tastes so similar and two feelings so alike can't be together."

It has a happy ending in the movie,
just like those typical American ones.

But you are not there.

I am , I won't deny, always a dreamer.

People always think I jump too far, but i am always proud to be one.

but now, even me myslef , oh no, look I did it again, sorry, its mysElf,

even I have the doubts to myself now.

You are so wonderful.

who will notice that I always spell "-self " wrong, always mess up with the l and e orders

who will play my songs over and over again when midnight and remember every single words in it

who will even dance to the soft folk songs i wrote

who will sing "Olive - You are not alone" with me

who will...

People asked me how could I wrote those songs, which are so sensitive.

I would just say i watched a touching movie.

but no.

It is for you, they are sensitive because of you, because you made me so.

But you are not there.

you are not there....

you are not there....

you are not there.....

You will never be here.

Ashley you are, 200%, so damn right.

I should make choices.

You have your own problems to deal with.

Youre not letting me in.

I got my own life to live as well.

I am not available for you all the time.

and you said "Don't neglect what you have to do, coz its important."

Yes you are right.

You are right from the start.

I couldnt change anything.

I couldn't make you forget about her.

I couldnt become 27.

Heart attack, I am not afraid of those

If I'm still in joking mood,

I would tell you that I'm willing to give up sashimi just for you.

I really want to hate you.

It is always Kate Bush "Never be mine" playing all night.

mijn kluis mijn huis.....

Bouw met je verbeeldingskracht een kluis in de wildernis,

eer je een huis bouwt binnen de stadsmuren,

want zoals je thuiskomt in de schemering,

zo behoren de zwerver in je de eeuwige verte en eenzaamheid toe.

Je huis is je grotere lichaam.

Het groeit in de zon,

slaapt in de stilte van de nacht en is niet zonder dromen.

Denk je dat je huis niet droomt en in zijn dromen de stad verlaat voor boschage en heuveltop?

Kahlil Gibran

Repost "The girl wasn't there"

As I was going up the stair,

I met a girl who wasn't there.

She wasn't there again today...

Oh how I wish she'd go away!

Once when she didn't visit me,

She wasn't as beautiful as can be,

Her unspoken words tricked my mind,

It wasn't illusion that made me blind!

The girl didn't love me and I did too,

She didn't enchant me like I would do,

She couldn't touch me with her cold,

Because she wasn't here like I've been told!

Now I look up again at the stair,

I've been a fool she is still not there,

I only wish I could ease my mind,

Where is this girl, where not to find?

Repost "Let's pretend"

Let's pretend, that we are still lovers,
let's pretend occupying these waiting chairs,
a foggy day in Paris, conversation without words,
laughing without sound, a kiss without tasting,
our hands feel without touching..... Let's pretend one more time.....

Repost "Lost"

From my old weblog reposted this text:

·What light is there to see, when darkness is blinding me·
·What music to follow, when silence is deafening me·

·What scents to sense, when the wind is fooling me·

·What warming love to feel, when cold is freezing my touch·

·Fear tricks my mind, lost I am in my world·

Music choice - Schiller (link)

"I feel you"

Loopje

Soms heb ik het gevoel dat het leven werkelijk een loopje met mij neemt. Ondanks alle wijsheid die ik er op los kan laten, of alle welgemeende adviezen e.d. Soms ben ik het totaal kwijt. Iedere keer weer gebeurtenissen waar ik voor voldongen feiten wordt gezet, zo onverwacht en ongewoon dat het mij niet gemakkelijk valt ze op te lossen. Eén van mijn kaarten zegt altijd, de zwaarste lessen wordt aan de beste studenten gegeven.... Nou dat is dan zeker waar. Blijvend zoeken naar het antwoord op mijn onopgeloste vragen, verblijf ik hoogachtend en dolend, was getekend, ikke.... pfffff

Wit

Ik heb papier in mijn handen ik wil het bedrukken. Het wit heeft geen betekenis en ergens heb je bij wit het gevoel dat het helemaal geen kleur is. Ik realiseerde mij op het moment dat ik dat papier bedruk, dat wit in die beeltenis ineens een belangrijke rol gaat spelen. Dat wit ineens wel een kleur wordt en onderdeel van meer. Ik vind dat een grappige gedachte.

Something funny

Mijn Weblog

Mijn weblog was altijd zwart en van eenvoud. Ik heb nu dit design genomen omdat ik dat zwarte donkere en eenvoudige achter mij wilde laten, maar ik wilde ook niet teveel afleiden van de posts. Net zoals mijn interieur. Nostalgisch en mannelijke kleuren, althans dit is zoals ik deze kleuren omschrijf. Na lang zoeken kwam uiteindelijk toch op 1 van de standaard designs van blogspot zelf. Dit biedt ook de mogelijkheid om gemakkelijk wat te wijzigen of iets toe te voegen, zonder dat ik xml foutmeldigen krijg.Of ik daarmee luchthartiger ben geworden? Geen idee. Meestal begin ik pas te schrijven vanuit pijn of verdriet. Het is mijn gevoel dat daar mijn creatieve kracht ligt opgesloten. Voor velen zal dat zwartgallig of zwaar op de hand overkomen. Het zij zo.

Nieuwe Werkelijkheid

Ik was het een beetje kwijt. Het schrijven. Daarbij mijn ergernis van het niet in staat zijn het probleem met Google op te lossen mijn oude weblog te verwijderen. In verschillende situaties heb ik gemerkt hoe dom amerikanen soms kunnen zijn. Enerzijds mij beleren over bepaalde fouten die ik misschien gemaakt zou kunnen hebben, tevens altijd weer verwijzend naar de FAQ pagina's die ik al lang had uitgespit, maar vooral de onwil om eens goed te lezen wat ik schrijf en wat ik vraag. Ik snap best wel dat er duizenden newbies en onwetenden zijn, en dat die soms misschien domme eenvoudige oplossingen over het hoofd zien. Maar dan nog, mijn ergernis over deze vervlakking door het massale kan ik niet onder stoelen of banken steken. Uitwijken naar een andere blog heb ik ook al geprobeerd. Als resultaat eindigend in een geplaveid kinderlijk plakboek met primaire kleuren en uiteindelijk geen enkele mogelijkheid om mijn blog op te leuken. Dus dan maar een nieuw account aanmaken, knarsentandend dat wel. Mijn oude weblog gearchiveerd zoals men bescreef in de FAQ pages, met als resultaat dat mijn PC iedere keer crashed als ik het zooitje open vanaf mijn harde schijf. Dus jammer genoeg niet in staat om voorgaande posts terug te plaatsen. Misschien mettertijd 1 voor 1, met de wetenschap dat ze niet meer gekoppeld zijn aan die bewuste datum van dat moment. Waardoor de betekenis ervan verloren gaat. Een aantal posts zijn ook pijnlijke herinneringen die vreemd genoeg niet meer eens herinneringen lijken. Hoe hard ik ook probeer, bepaalde dingen zijn gewoon uit mijn geheugen gewist. Ik weet dat ik ze meegemaakt heb, maar ik kan de persoon nog de situatie oproepen. Is dit een verdringing door een keuze die ik onderbewust gemaakt heb, of is het door het ritueel dat ik destijds in die bewuste nacht met volle maan heb uitgevoerd? Ik kan er geen antwoord op vinden. Erg vind ik het niet, vreemd wel. Ik heb nog nooit een situatie in mijn leven meegemaakt waarbij iets heftigs emotioneel, of een gebeurtenis die met passie gepaard ging totaal uit mijn geheugen is gewist.

Sinds mijn afzondering, deels door werk en mijn levensritme maar ook deels door de keuze ervoor, heb ik uitzonderlijke mensen ontmoet. Een paar virtueel dat wel. Eén van hun is Kate. Zij is een meisje van 18, leeft in Taipei in Taiwan, en is nog studente. Daarnaast werkt ze bij Starbucks in opleiding voor "Barista" en is ze een gepassioneerd songwriter annex musicus. Onze virtuele ontmoeting begon met de film "Le fabuleus destin de Amelie Poulin". Mijn lievelingsfilm. Voor de eerste keer hoorde ik iemand met zoveel passie en gevoel praten over deze film. Wat ik in deze film zie en hoe naadloos het aansluit bij mijn belevingswereld werden haarfijn en genuanceerd uit de doeken gedaan. Het was net of ik mijzelf hoorde praten. Het maakte een diepe indruk op mij. Door onze vele gesprekken was ik soms totaal kwijt dat Kate eigenlijk pas 18 is. Ik was altijd van mening dat leeftijd er niet veel toe doet. Maar soms is dat niet altijd zo. In het geval van Kate merk ik er niet zoveel van. Daarbij heeft ze een paar keer een spiegel voorgehouden over een bepaalde situatie waarover ik haar niets had verteld. En toch wist ze dat haarfijn bloot te leggen. Al die tijd verwonderde ik mij over die energie die ze heeft, de volwassenheid, maar ook haar bijzonder praktische benadering van het leven. Ze heeft een passie die eindeloos lijkt te zijn. Een passie die ik ook van mezelf ken. Maar er was iets meer waar ik mijn vinger niet op kon leggen. Tot gisteren. Toen kwam de slag als bij heldere hemel. Kate had een hartaanval gehad. Ze was met vrienden naar dansevenement gegaan en had op de dansvloer een aanval gekregen. Haar beste vriendin was er gelukkig bij en wist waar haar medicijn was. Later toen ze steun zocht heeft ze me vanuit het ziekenhuis vanuit Taipei gebeld. Helaas was ik er niet om de telefoon aan te nemen. Ze heeft mij haar geheim van haar conditie nu verteld. Ze was bang dat ik alleen maar medelijden zou hebben. Ergens had ik al een diep respect voor haar, dat respect is alleen maar groter geworden. Het is de derde aanval in haar leven. En ze leeft met de wetenschap dat het ooit eens fataal zou kunnen zijn. Juist dat geeft haar de kracht om de dingen te doen die ze doet. De dingen te beleven met een onbegrensde begeerte naar meer. Haar honger naar kennis. Haar stimulans voor muziek maken en schrijven. Ze noemt mij haar muze en ik voel me zo nederig maar ook vereerd. Ergens voelde ik altijd een aantrekkingskracht tot magie en spirituele zaken. Maar het praktisch realisme van Kate heeft mij op een aantal zaken een totaal andere kijk gegeven. Haar benadering van het leven en andere emtionele zaken is erg verfrissend en het is een genot hierin te mogen delen. Ik heb ontdekt dat er wel degelijk liefdevolle ontmoetingen en acceptaties bestaan. Ik zie nu alleen dat ze zeldzaam zijn. En zoals altijd komen ze altijd onverwacht en onaangekondigd.