"recalling weeks events"

It was a dreadfull week, one with ups and downs. But we made it. After the harsh mail exchange with a friend, that made me worried and gave me sleepless nights, I was looking forward for my little voyage to Cologne with my friend Hanneke. She challenged me to be on time because me the big mouth said to her to meet at nine A.M. She knows I am one of those time challencing humans, always fighting the clock. So Kate would support me to call me in time. And I made it exactly at nine 0'clock. Hanneke still with her toothbrush in her mouth opened the door, expecting me to be late as usual. So after a quick prep from her, we were ready to leave Eindhoven in direction Germany. While talking we exchanged our latest troubles and events. As forseen she told me about some things that were happening between her and her boyfriend. It was not a suprise because I felt a certain tention when I was over for her birthday some weeks ago. I in exchange told my story about the fight with my friend. We concluded that we would make it a great day and forget about our little troubles of life for a day.

My suprise to her would be a visit to a bookstore from Taschen in Cologne. Man, if you are in books, especially about Art, Architecture, Photography then this is the place to be. I discovered this bookstore in November last year, and I promised myself a present if I find a new job. So the moment came that I wanted to get my present. In my first visit I saw the large Copy about Jan Saudek a rather controversial Czech photographer born in 1935. The book is 28 X 33.3 cm a little of 448 pages and for those who wanna know 4.1 kg.

For those who wanna know more about this phenoma Jan Saudek, I would advice to visit his website especially his curriculum is an interesting part. In 1959 Jan Saudek gets a camera from his girlfriend a Flexarette 6x6. He still uses this camera. A technique he uses in his pictures is coloring them by hand. Therefore giving them the distinguished Jan Saudek carnivalesque apearance.

My favourite picture is titled Hey Joe! Here in a colorized version. What is for me making this picture interesting is the strange post-war apearance. But also what struck me is the sharpness of the clouds compared to other parts of the picture. I believe that the clouds were blended in somehow.

After visiting Cologne we drove off to Solingen, and visited the "Schoß Burg" and the Müngstener Bridge. This construction was started in 1893 and ended in 1897. The Kaiser Wilhelm II gave the order to build this masterpiece. But he refused to appear on the grand opening because the bridge was devoted to the rememberance of the 100 birthday of his grandfather Wilhelm I. Another interesting note is that the bridge is build by the company M.A.N. A company that still exists these days. The bridge is 500 meters long, weighs 5000 ton is 107 meter high measured above the river the "Wupper". They used 950.000 rivets, and a mythology tells the story that one of the rivets is made of gold. The specific rivet is still not found untill this day. After the 1st world war the bridge was renamed Müngstener Brücke.

After a long day we headed home. I was happy to see Hanneke again and to have time to talk and discuss anything that came up. She always inspires me with her passion for illustration and her interesting stories.

Only a month to go

It's almost unbelievable. I started with my countdown counter somewhere around 180 days. At that time I still thought it would be impossible to pass the time. But as I can see now, many things happened in between from that very moment up to this. That kept me going and distracted. Now finally my little princess will come over for a month of holiday. Starting with 3 days in Paris. I look so forward for that moment. The moment of meeting her, but also to greet the city that I love so much. To feel the atmosphere of Paris, and better to experience that with my distant love. I am reading the city guide to pieces and make already virtual tours. Ow how much I would wish to have a dinner again at "La Coupole" at Mont Parnasse. To skid stones in the small canal St. Martin. Or to get lost in Printemps, Lafayette or Semaphore. Walk around at the hidden graveyard of Mont Martre, or just take a nap underneath the Tour Eifel in the grass, and when opening my eyes be suprised seeing the massive structure. It's wonderful how we kept the faith, Kate and I. Sometimes we had our reality checks, then we started to question this strange voyage we started, not knowing where to go. But now we don't care, it was worth the waiting and our love grew steady and we can't miss a day talking. I sometimes think it's the kind of romance that is hard to find these days anymore. It's the kind or romance you normally get to see in a Hollywood flick. But in this society where people are consumed by their own need for consuming, the endless hunt for succes, the detachement of being human and of nature, we feel that this glowing, burning passionate love, is a great gift that we cherish. In 30 days the adventure will start it's second phase, I am longing for it, and I want to feel and experience every second as an eternal moment. I love you Kate.

Nat

is het gravelpad dat zachtjes kraakt onder mijn gympies. De deur piept hard achter mij dicht. Een rilling glijdt langs mijn rug als ik de geur van een open haard diep opsnuif. Weer dat gemis, Roemenië. Ik blijf een moment staan, snuif nogmaals de geur op, laat het gevoel op mij inwerken. Deze vreemde pijn, de mix van sentiment en gemis. Ik zet mijn voeten richting uitgang van het Begijnhof. Rond dit uur is het meest aangenaam, geen mensen die mij kunnen zien, geen mensen die ik wil zien. Eindelijk het regent, zachtjes hoor ik het druppen met hier en daar het gekletter van een kapotte regengoot waar het water met meer geweld op de grond valt. Ik kom bij de uitgang van het Begijnhof en draai af richting kerk. Langzaam wandel ik, mijn blik naar de grond gericht. Ik zie het gat in mijn rechterschoen. Geen geld voor nieuwe en geen geld voor reparatie. Onwillekeurig denk ik na over dit probleem. Hoe lang zou het nog duren voordat ik schoenen kan kopen? Ik vraag me af hoe lang het nog duurt voordat ik weer fatsoenlijk boodschappen durf te doen. De afgelopen 2 jaar hebben mij totaal geconditioneerd om bijna geen geld meer uit te geven. Zeker niet aan eten. Althans het kost mij de grootste moeite om dat te doen. Ik loop voorbij de kerk die statig de donkere nacht in torend. Honderden jaren oud, onverstoorbaar zoveel gezien en te vertellen. Ik kom bij de automatique, ik verga van de dorst. ik zoek naar iets wat me zal bevallen. Ik zie een vrolijk blikje met knallende kleuren, iets exotisch. Ik werp 2 euro in de gleuf en bestudeer hoe een soort van robot lift het blikje behendig opvangt en naar de uitgang transporteert. Ik hoor het vegen van een bezem en zie aan de overkant de kelner van "den Bottel" het terras schrobben. Ik kijk om me heen en zie een andere automaat. Het was mij ontgaan dat er ook bier te verkrijgen was. Bier uit een automaat. Belgischer kan het niet. Ze hebben ook wijn, ik besluit er een wijntje bij te nemen. Nog een zak chips en ik ben weer op pad. Ik erger mij dat het Lays chips zijn. Te zout en niet te vreten. Ik baal van deze merken die het straatbeeld en de winkelrekken vult. Diversiteit aan smaak gaat verloren door de globalisten. Lays, Pringles, Coke, Pepsi allemaal hetzelfde. Ze maken ons dom en willen ons doen geloven dat het "cool" is om deze merken te gebruiken, dat het geluk in een cola blikje zit. Ik loop terug naar de kerk en buig net voor de kerk af. Ik loop langs een paar graven. Mijn oog valt op een fotootje van een jonge knaap in strak en stijf pak. 1924-1945 zie ik in het donker. Ontrukt uit ons leven door een vliegende bom. Ik loop verder langs de paar overgebleven graven. Waarschijnlijk was het kerkhof veel groter vroeger dan de 10-tal graven die er nu nog staan. Meer als decoratie dan als kerkhof denk ik bij mezelf. Ik kom op de lange straat achter de kerk die recht naar het oude kasteel loopt. De jeugdgevangenis. Terwijl ik loop kijk ik om me heen, neem alle details in mij op, schaduwen die bewegen achter gordijnen, blauw licht van televisies flakkert tegen de muren. Ik denk aan gisteravond, aan het feestje waar ik was en wat mij vervulde vol walging en afschuw. Goedkoop plat publiek, nederlandse import in België. Dikke naakte vrouwen, die dansen op een podium, oud vlees in goedkoop lak bij elkaar gebonden. Veertiger mannen die nog even gesnoven hebben aan een flesje testoseron. Lillend oud vlees op Organza achtige beats. Nietszeggend, afgetakeld, plat, decadent, genitaliën gericht, breinloos. Ow ik liet me weer eens meeslepen in mijn eigen enthousiamse en daar stond ik dan. Balen, van de entreeprijs, balen van de opgewarmde diepvries saté, dat als eten door moest gaan. Balen van de muziek, de goedkope parfum van de vrouwen om mij heen. Ik speelde mee, ik deed alsof ik het leuk vond, tenslotte had ik betaald, maar ik was liever thuis gebleven. Soms moet je dit denk ik zien, om te weten wat je niet wilt, en om zeker te weten wat je wel wilt. Mijn afkeer voor groepsdingen, groepsmensen, platte humor, onderbroekenlol wordt ook nog eens versterkt. Ik zei vandaag tegen Kate, ik wil meer en meer mij afzonderen van mensen. Ik heb meer en meer minder trek in mensen, zelfs vrienden. Ik wil mijn eigen kleine wereldje, mijn eigen bubble en iedereen buiten houden. Ik kan het tegen haar zeggen omdat ze het begrijpt. Ze is ook zo. Ze wil het ook. Vreemd dit meisje aan de andere kant van de aardbol, andere culttuur en andere leeftijd, en ze voelt hetzelfde. Soms is er best wel die angst dat ik het idealiseer en dat ik wil dat ze hetzelfde is, maar toch, ik zie het en voel het. Zijn we dan toch die soulmates? Ik ben intussen bij de weg naar de nachtwinkel aangekomen. Ik denk weer aan een paar jaar geleden, aan Boekarest. Die vreemde ontheemdheid, die depressieve omgeving die mij gelukkig maakte. Ik den aan Garbage, "I am only happy when it rains". Ja het is waar ik ben alleen gelukkig als het regent. Terwijl ik peins hoor ik de deurbel van de nachtwinkel, even gauw een doos kattevoer.....

The most obsolete institute in this world

It was some coincedence that I saw last week the visit of the pope in Brazil and next to that a historical part of a series about Rome. The part was about the emperor Constantine and how he overtook power, defeated his enemies and installed the christian religion as the new state religion. This event was not merely because he was such a true believer but more because it was a strategic decission otherwise his empire would be torn up by the differences in religion. The story also goes that he was only baptized before he died, and that the circumstances were more that he was to weak to resist then actually asking for it. What this all has to do with the pope. It's quite simple, it was at the council of Nicea at June 325 AD that Constantine put down the rules for the modern church as we know it. To make Christian religion more addeptable to the non Christians he even added some none Christian symbols and rituals into the Christian church. Furthermore he and his bishops anounced Jezus to be the son of God and also removed some of the original testaments of some Apostels. When I actually think in what way and under which circumstances the basics for the Catholic church are founded then the whole concept of the Catholic church becomes even more ridiculous.

And here I am today finding myself in front of the tube, seeing an old guy dressed up in a richly embroided curtain telling us what to do, no abortions, no sex with condoms, no sex before marriage, no gays and no lesbians, no to all that is forbidden by the rules of the church or else you go to hell or you become excomunicated. There was even a time that sex was sure something that would entirely be something for reproduction and pleasure was an evil thing. So is that all this guy can anounce? What solutions they really bring to this world? Thousands of people are dying every day of war and starvation. Many of those wars even have a religious background. People are dying and killed for no reason, but all this joker can make a fuss about is the things I mentioned before. Only punishment, no solutions. Actually not even the love or compassion that they praise and spread. I have much respect for the real priests and nuns working in harsh conditions and show mercy and compassion to those who need it most, it's just a pitty thing that with that the catholic believe is spread as a true thing. The only truth is the purity of these solitude workers and their own personal faith. In my opinion the church has nothing to do with it and the Catholic religion is just a bad joke. And for that you just have to look into history. It was not that long ago that people were burned for being different. Hell they even whiped out complete societies that were supposed to be a threat to their power. In that case I respect much Sinead o'Connor when she was tearing up the picture of the former pope. But she was perfectly right, rulers from ivory towers. Talking about hell and damnation for us sinners. The only thing I appreciate of the church is the beauty of architecture and the art that was created over the years. In my opinion there is not any true religion. Most religions only created suffering, war, dirty politics, differences and power to the wrong people. As far as I can see the church as an institute is just a concept created by people who wanted to overpower people. The true story about Jezus and God we will never know because in time the bible is only filled with deformations and lies. True believe is in every normal person, we all know where lies the difference in wrong and right. It's time to whipe out all traces of religion and that we start to search for the responsebility in ourselves, instead of blaming a God for all terror in this world. Common sense and feeling the energy around us is all we need. In fact the Church became obsolete and one day we will just find the remains of churches as we find pyramids nowadays. A witness of some other religion that faced this world in the past.

"JOB"

The past weeks I experienced like a passing huricane. Now I sit here with my cup of Turkish coffee. Staring at the ceiling. Thoughts follow each other in slow pace. It's just now that I start to understand the impact of the sudden change in my life. It's 20 months. Yes 20 months ago that I lost my job. It was the start of unwanted events and total devistation for a longer period that would be ahead of me. And somehow I knew it, the day my manager told me that he didn't want to work with me anymore. I saw it coming but I ignored it all the time. The moment he spoke those words, this hypocrytical bastard, I was filled with sorrow but I was also set free. His distrust that I felt for months, the way he treated me as if I would be somekind of suspect. I couldn't stand the pressure. I know partly I am cause of the problem, because it's a fact that I can't stand people who look over my shoulders, pressuring me, controlling me. I function the best when I am free and trusted. Slowly I lost my trust and my motivation. I got phonecalls on the middle of the day to check to see what I was doing. While my colleagues were at the same time getting their kids from school during business hours. He was expecting results from me in 6 months that would be normally be reasonable to expect in 3 years. It's a long story and to detailed to get to the point why this is so, but believe me I know the business well. Anyway. The situation was not paticular good to find within a reasonable time again a job, so I was fearing the worst.

I put a lot of effort in trying to find a new job, but like I mentioned the climate for a new job was not that good. Of course there were enough jobs available as simple labor in some factory, but I was even refused for that. Their simple answer was that my background was to heavy to do a simple job. So I had to turn to the welffare and get money to live. And boy, I was hit back hard to poverty. Of course there are always people having a worser situation then mine. At the end of the day I had a more expensive rent and other costs based on the wage I earned before. But when you are without money, it's not easy just to move and find another place to live. Then again I was also positive in changing my situations and find a decent job again, so I would be able to continue living in this house and things would be back soon to normal.

But I was wrong, it took me 20 months. First I was enjoying the freetime, after working for more then 25 years I felt that after so many dissapointments I was entitled to make a step back and just make from this bad situation also something I could enjoy. So I was able to focus on making art and pictures. I even had the hope that maybe with working hard and making pictures I could change my profession. But, at the end I only met people that were using me. Because I didn't proof myself as photographer I thought it would be wise to do some networking and proof myself worthy as a photographer. But I am sorry to say, Belgiums are only interested in something when it's for free. So it didn't quite work, I think I also met the wrong people. One among the was P. (I won't mention his name). We started to have a friendship where I was doing different things in photography for him because he tried to manage a band. But the friendship became sour. Most of it was alcohol abuse and drug abuse. I can't deal with people that do this and can't take them serious.

In those 20 months my financial situation became bad, my debts raised and I couldn't pay my rent anymore. And there was nowhere I could turn to or some way to deal with it. Besides of that I started to loose the rythm of everyday life. Living single and without a job and also being somekind of creative night owl, my life started to shift from daytime to nighttime, A very bad but logical thing to happen. Besides of that i was really in some depressed moods, and I don't feel like mention to much about it but was a very serious condition. An other thing that happened is that as an unemployed person you become "conterminated" and most people didn't want to deal with me anymore. It only proofs that our society is only mentioned for people that have succes. It made so clear how everything functions and I even understand more about people that loose everything and why they become the way they are. I was always balancing on the edge. I have to admit I gave up on myself pretty much. But always found some way to manage to keep on breathing and move on with it. Also my lovelife was "zero". It looked like I had a sign on my forehead saying, hurt this sucker. So to prevent in loosing total control of my life I started working in a factory and later at DHL Logistics. Believe me I can write books about it. Normally I worked as key accountmanager for several jobs and now I was packing lipsticks at DHL in cartons. I don't feel to good for a job like that, but boy, the people. Racism, ignorance, disrespectfull, stupid, and more of these labels I can use for the environment I had to work in. I don't feel better then any other, I can addept easily but believe me it was hell to work like that. I was even accused to be to smart. I just wanted to do my fucking job and be left alone. The most idiot thing of it all was that the wage was even less then the wellfare money that I would get normally. So just by being a good citizen and work I was even punished by getting less money.

So it's 20 months, and I started the 1st of may as accountmanager again. I still can't believe it, I can't believe I survived this ordeal and slowly are getting on my feed again. It was the worst time of my life and I lost a lot of trust in other people. I also see how society hardened and that there is no place for people that have no job. Who volunteers for having no job anyway? In my opinion having a job is overrated, and at least I kept a few friends that never judged me on what I do but on who I am. I am somehow glad that I experienced this period and the first thing I did yesterday, is cleaning up my addressbook, maillist and MSN list. I have at least again a bit control in my life, though I still have to deal with 20 months of build up debts. It will take a couple of years to get back on my feet but to close this story with the one event that started this all; meeting Kate, she made me feel rich again.

Disgusting MSN

Everytime when I open my MSN I get this stupid unwanted news window, with really stupid news items, like "boy and girl make love in wrong car" or "overview of plastic surgery gone bad". Like I really would be interested in this kind of brainless news.

But today something else caught my atttention, here is a picture of that item, it's in dutch and I will make a small translation:



In a nutshell it's a news item about the shooter of Virginia Tech "Cho Sueng Hui". The little story states how he send a package containg several video's, pictures and letters to NBC. So far nothing bad, it's all over the news and it may be considered as important, though I wonder why because this happens every day in Iraq. It's a tragedy indeed, but we have far more bigger tragedies outside and they never make the news. Anyway, what is my concern and what makes me disgusted about MSN is the 2 buttons underneath the story. One button is green and says: "kicken" what would be translated mean something like "cool" and the other button in red says "dumpen" what maybe some of you will indeed recognize. It means "dump". If there would be some hilaric or bizar story I would eventually understand and even laugh about the matter. But this voting system is really disgusting. You can actually see that the whole setup for this site is focused on youths. And that is exactly my point, this is how our society is evolving. It's shallow, brainless and totally superficial and with a total lack of feelings to make news like something you can shoot at like in a shooting gallery.Hot or not, cool or dump, is this really how this kind of news should be rated? Anyway it seems that rating systems are found everywhere on the net it's this kind of bullshit we see everywhere everyday. The problem is that any nitwit can put news on this site because it's in the section of "MSN reporter". So here is a platform offered to people to put news in a section where you can rate it as cool or dump. Do the developers of MSN have any brain at all? Or why is there not any editing on what would be accepted to put up here? What the fuck is wrong with this world? Why do we accept this and why some assholes think that we find this funny or even want this kind of garbage? It's totally the wrong place and the wrong thing to do. And even the fact that we have free services like MSN messenger and therefore are accepting this is actually the sad story of today. A lot of people will say, you don't have to look at it. It's like TV you just change the channel. But my point is that teenagers are part of this thing, and they become shallow and without any sense what is acceptable or not because they are exposed to this every day. Once the internet was a beautiful anarchistic thing without control and direction. But when it became the territory of the commercialists it was the end of a beautiful beginning.

The magical number of 100

Long I waited for this moment, though it's just another milestone for the real event. Today it will be 100 days from now that I will finally meet my little muse from Taiwan. But just another day and it will be less then 100 that I have to wait. When I came up with the idea to put this countdown on my weblog I was thrilled. One for mastering a piece of Java and second that I visually kept informed about the passing time. Time is a funny thing. Coz working an hour always takes longer then having fun for one hour. What came to my attention that in the beginning the days seem to fly. But later when the countdown was steadily going down with the same pace, it felt that it will take a lifetime before I meet her. But the feeling is still the same, she is worth the waiting, and it's funny how our relationship is evolving over the net. Me behind my PC mastering different programms on design, and photography, she doing her assingments and reading a book every 2 days. With the cam open it feels like we already have a life together. Maybe for others this will look like rubbish and foolish, and sometimes we need a reality check, but isn't it after all what our hearts desire and what we can make true? My reality check was also receiving mail, and I am not just talking the e-mail thing, I am talking about the real thing. Seeing her handwriting, her crazy thoughts, her stickers, her little things like the used plectrum made my heart almost jump from my chest. So now I keep it under my pillow and my most valuable treasure. Now it's my turn to send something back, I am excited about it and thinking what kind of stuff I can send from my world to hers. Much of my ideas are disturbed by my muse, because she already threw me some wishes, haha. I have the trust that being together will even be much more fun then it's now. I know, we are just 2 crazy people, from different worlds, age, culture and who knows what. But still we don't feel any difference at all. Another 100 days and a new chapter will be written in our book of adventures......

Kate's Lyrics

everytime when i see you walk into my sight

I can feel theres always something in your eye

the way youre walking like that, talking like that, acting like a homeless cat,

thats not the way I want it

theres someone whos taking away all your pride

I can feel all the fears running thro your mind

though I don't know what its like, be hurted like that, the wounds they just won't heal till now.

*wake up now, and find your light

its the chance of a lifetime

Don't waste it, don't waste it.

open your arms, embrace your life

Don't waste your tears, don't waste your tears for that.

These Lyrics kate wrote for me in the very beginning. And though I had the idea I was able to keep the pain inside of my past, she was seeing it all. She touched me deeply then, and she still touches me deeply now. I am silly sometimes and I can mix up names, but she knows it, how much place she has in my life. She inspired me to follow the light, she inspired me to believe in love again. And it's true, perception sometimes changes to much because of our experiences. So it's us who have to bend the perception back in it's original state, the state that makes us flow again like the winding river, instead of being the standing pool. I love you Kate for opening my senses.

How low can I get?

It's been more then a year now, the struggle to find a decent job. After I lost my job in september 2005 it wasn't a good situation in the market to find a job in sales again. The few jobs that were around were not interesting at all. Besides of that I lost a lot of my confidence. It's not easy get from one reorganisation into another. It also made my resume look bad. Every job interview I am questioned about those short term jobs I had. It's not my fault but hey, how to explain that to a new employer? In common they think there is something fishy about this guy. What they don't see is that I have the flexibility and all the strength to get back on my feet every time. So the year that's now behind me was a year of finding myself again and getting the trust that it will work out. But the truth is that it's seems almost impossible. I was doing fine with my latest job interview, I made my assessment very well, high score on experience, intellect, personality and commercial skills. I am getting into the third round, and then the shit hits the fan. For some unkown reason my former employer made a negative image of me. We agreed that I could also use him as a reference and therefor also named him in my resume, if I would had performed so badly as he says I did, why would I be so stupid to use him in my resume? I was totally in shock and taken by suprise. Besides of the short term jobs that I had for the last 5 years I now was facing a negative image. Of course they only asked this paticular last person about my history at this firm where I only worked for 9 months. They didn't made the effort to ask the other companies where I worked longer. So I was pictured as a liar and it felt I had no credibility at all. This whole weekend I was feeling like someone hit me with a hammer. For a year I am struggling to survive from wellfare money to temporary low paid jobs, just to find something serious again. So this nice former employer just ruins my future with his negative reference. The thing at the end is that as a jobseeker I have no credibility, an employer has it all. In regard to profession I am a serious person, I developed my skills and I have the benefit that I did many different things in my life. And when I am in an interview I want to show this all, but most important I don't like acting, I mean faking. These days they expect the acting part. I should be overflowing from enthousiasm for a new job. I am damn enthousiastic, but just like I am, seriously and without all the show and acting. That's just not me. But that's how it is, it's not good enough anymore. I score high on all the tests, people see me as charming, skilled and intelligent, I am just not a damn actor that praises the stars from heaven for a new job. My approach is as always serious. Maybe I just didn't find the right company and the right people. Today I will get the result from the interview, my premination is not that good. I just have to wait and see.....

It would only be fair.......

Soon it will be 12 march a scary date because Kate will be operated to cure her Cardiac Valve problem. It was a exciting time the last weeks. It started all when she had her heart attack in December. From there things went rapidly when I found out that she had maybe just a few years more to live. From that severe attack she had 2 smaller ones. The last one was last week friday. Therefore I created this animation. Just a wish of my mind. Monday is my birthday, no present would make me happier then that her operation will be the succes we wish for and that it also will extend her life expectation. I feel unbelievable calm and peacefull, maybe it's because the determation Kate shows to me and what we talk about. Our goal is to meet, to be together and therefore we believe that nothing can stop this special moment. It will be hard for me to be 10.000 km away, while she will undergo her operation. It will be stressfull hours, waiting for the relieving phonecall that everything went fine. The chances as far as the statistics show and her doctor claims after examination is that she has a 80% chance that things will be ok. I pray for those 80%. Anyway, there is a good reason that we were brought together and I feel as determined as Kate. And I warn you Kate, don't you dare dying on me girl! Coz I love you.....

Browser Blues.....

I was very hopefull and enthousiastic to find that Microsoft had a new webbrowser launched. It is iexplorer 7. I had the hope that at least some major issues would be solved and that they at least were able to make it reliable and safe. How wrong I was. Safe it was for sure, but it was so safe that certain sites were nog able to function anymore inlcuding my weblog. I couldn't even upload pictures coz the pop-up screen didn't appear. Even after adjusting all the security items in the browser. At the end I closed even all features like the phishing prevention, the pop-up prevention and I lowered the security level. But nothing worked. I couldn't even read a simple site as Planet Internet without waiting for more then 5 minutes for a page to appear. It got me really pissed. Also my Opera didn't want to function like it should. So I erased the whole crap and installed Firefox. The first thing that appealed to me is the speed of Firefox. Secondly the neat add-ons that are free to download. I even discover that some features of Firefox are copied by Microsoft. Microsoft should be ashamed, they even use the tab browsing function with the same kind of small circle telling you it's working. The difference is also that at least in Firefox the tabs will open after clicking a link, and not like in iexplorer it just opens a new browser. I have to say it just to let of some steam, the guys at Mircosoft are a bunch of morons. They copy stuff and they copy bad. They cram the browser so full with safety stuff that it prevents to open some websites that are normally very safe to watch, that's a hell of a security. At least they got that right! If I get any chance in the future to spent a few bucks more, I will defenitly will leave the PC platform and move to Apple. I am tired to deal with Bill Gates his crap, and I would be happy to join the Apple family! But then again, that will take some time if you look at the pricing. But I think it's sure worth the money! Untill now I am happy with Firefox, and it does what it has to do, browsing without a headache or white knuckles from keeping my impatience under control. Ow and I don't need to click every flash window anymore, that's also a releave!

P.S. normally I wouldn't like to promote products, but hell f*ck Microsoft it's time for revenge!
(melting iexplorer by me) Oh yeah hit the skull and find a nice way of getting rid of your Bill Gates blues!

In het leven is pijn onvermijdelijk maar is lijden optioneel.

De moderne mens is het kwijt. De functie van pijn. Meer en meer zijn we het verloren omdat we ons gewend hebben gemaakt ons geluk te behalen uit materiële zaken. We omringen ons continu met dingen waarmee we ons gelukkig denken te kunnen maken, en als toch op de één of andere manier pijn onze weg kruist dan is de veel gehoorde kreet dat men de stad induikt om iets te kopen. We willen voor een moment onze weg terug naar het geluk kopen. Diep van binnen weten we dat het niets veranderd.

Als ik naar mijn eigen situatie kijk heb ik geleerd dat al dat materiële niets vervangt en niets bijdraagt aan mij als persoon of bestaan. Het maakt het leven aangenaam en laten we wel wezen bepaalde dingen zijn ook onmisbaar geworden wil je in deze hectische samenleving mee kunnen draaien. Het is niet voor ons gemakkelijk om te zeggen; ik keer de wereld de rug toe en ga terug naar iets basics. Het zijn mooie denkbeelden, maar het blijft bij dromerij.

Ik ben een gepassioneerde fotograaf, ik zou onmogelijk nog zonder mijn digitale camera en mijn gereedschap zoals een computer kunnen. Zelfs het schrijven in deze weblog is ergens onderdeel van mijn gevoel in deze samenleving mee te draaien. Ook ergens de macht van het creëren. Maar een stemmetje blijft tegen mij aanroepen dat het allemaal zo virtueel is en derhalve ook zo vergankelijk. Eigenlijk nu ik dit zo schrijf bedenk ik mij dat zelfs ouderwetse foto's minder vergankelijk zijn. Digitaal is alles vluchtig tenzij je het op papier drukt. Maar zelfs met de beste inktjetters is de foto maar 80 jaar gegarandeerd. Het culluloid daarentegen heeft toch wel een langer leven en zelfs oude foto's lijken alleen maar mooier door hun ouderdom.

Als de waarde van het materiële wegvalt dan blijft er ineens niets anders meer over dan lijden. Althans zo ervaren wij dat. Omdat we het niet begrijpen, omdat we de functie van pijn niet snappen, omdat we er gewoon weg niet meer aan gewend zijn. Maar pijn is noodzakelijk, het is net zo belangrijk als het leven zelf. Het zijn onze leermomenten, het zijn de momenten waar wij doorheen moeten en niet omheen moeten. Het zijn de momenten dat we totaal met onzelf worden geconfronteerd. Uiteindelijk zijn het ook de momenten die ons duidelijk maken dat er ook momenten in ons leven zijn zonder pijn. Er is geen licht zonder donker. Het gevaar is echter dat we verzanden in een eindeloos lijden. De slachtofferrol vanuit het totale gevoel van onbegrip waarom juist mij dat moet overkomen. Echter dit is de realiteit de waarheid van ons bestaan en de confrontatie met onszelf, het moment waarbij we ook onze verdekte angsten laten ontwaken, het absolute einde voor het absolute nieuwe begin. Soms lijkt het vallen niet op te houden, en moeten we zo diep dat er geen uitweg meer lijkt te zijn. De één forceert soms een uitweg die eigenlijk alleen maar het absolute einde is. Omdat er niemand is die kan begrijpen of meevoelen. Mensen met mensen omringd en toch zo éénzaam. Anderen kwijnen weg en hebben geen oog meer voor de ultieme mogelijkheid die deze situatie biedt. Eerlijkheid gebied mij te zeggen dat ik mijzelf in verschillende schemeringen van het bestaan heb bewogen. En ik heb al deze zijdes ervaren en mij op het randje bewogen van onomkeerbare beslissingen. En niet altijd was ik volledig overtuigd van het waarom en kon ik mijzelf redden van een stupiditeit. Wat niet weg neemt dat de spiraal alleen maar naar beneden werd vervolgd en mij nog meer in ellende stortte. Maar als men al je angsten op jezelf loslaat dan is er aan het einde geen angst meer. Misschien wordt ik zelfs laconiek.

Een gedachte houdt mij altijd staande, niemand kan "mij" afnemen. Mijn innerlijke rijkdom blijft iets van mij, en hoe gebroken ik mij soms kan voelen, of verloren. Ik kan altijd nog in mijn innerlijke wezen schoonheid en rijkdom beleven totdat ik klaar ben om op eigen kracht weer naar buiten te treden. Dit is ook zo vaak herkenbaar als leven in het verleden, een verlangen naar wat is geweest, om dan te ontwaken in de werkelijkheid van het nu. Maar toch is het een rijkdom op deze zaken te mogen teren. Ik weet dat die dag van terugkeer en naar buiten treden zal komen, ik heb geen ongeduld meer over wanneer of hoe. Ik zie kleine signalen, ik zie kleine bewegwijzeringsborden en veranderingen. Ik zie dat ik ineens in staat ben duidelijke keuzes te maken, misschien vaak kwetsend voor anderen maar absolute trouw aan mijzelf. Ik probeer mijn signalen in het oog te houden als ik verdwaal. Ik geloof dat uiteindelijk de liefde het zal overwinnen, en ik mijzelf terug kan geven wat ik dacht verloren te hebben.

Shaï wear (human packing), sex sells....

The Shaï interactive catalog. Unfortenatly this catalog is removed due to the fact that it was the summer 2006 clothing catalog. Anyway when it was available it was downloadable, and I of cours in my eternal chase for the extraordinairy things I was that smart to keep a copy on my PC. Anyway here is the proof, or at least the thought that sex sells. The catalog consisted of a interactive quicktime movie where a rollover with the mouse would cause the movie to halt and show details about the clothing, like; color, size and name. There was a women-men version, a women-women version and at last a men-men version. You are warned it's pure pornograhpical material, but anyway from my point of view an interesting and daring campaign to sell a product. I think that Shaï is a very interesting brand that likes to find new ways to get attention. We saw this kind of daring advertisement from a brand like United Colors of Benetton, the bullet pierced t-shirt from some Yugoslavian soldier that died during the war. Here you can find out more about Shaï and here used to be the videocatalog.

The secret of French girls or the BB effect

There is something about french girls. The question is what is it, but actually no one knows. Not all of them have this mystical magic something, but once in a while it's there, I call it the BB effect because of Brigitte Bardot, I think she was one of the first that brought it to TV and Cinema. Here is a sample of another one, it's Alizée with her song "j'en ai marre". Just see it for yourself, it's there, is it the dance, is it her innocent looks, is it the song, is it......, damn what is it?

Klimaatactie

Veel sympathie voelde ik voor de oproep om donderdag hedenavond om 19.55 het licht 5 minuten uit te doen, en daarmee ons in het donker te hullen en gehoor te geven aan de oproep van diverse milieu organistaties. Stipt om 19.55 heb ik mijn ogen 5 minuten gesloten, daarmee hetzelfde effect bereikt hebbende, het was stikke donker in mijn huis. Ik heb er zelfs een foto van gemaakt.....

How big is the universe anyway? Hubble Ultra deep Field....

Het nieuw Autisme door Singulariteit en/of de rol van het internet hierin.

Wat was er eerder, ik singel, of het internet? Ik twijfel en vandaar dat ik "en/of" in mijn titel heb staan. Laat ik bij het begin beginnen.

Ongeveer 6 jaar geleden ben ik gescheiden. Het verhaal daaromtrent doet er niet zoveel toe. Ik kom echter op deze ogenschijnlijk belangloze mededeling wat later in dit verhaal terug. Wat echter wel belangrijk is om te vermelden, is dat ik altijd een enorme nieuwsgierigheid aan de dag heb gelegd voor nieuwigheden in techniek, met daarbij vooral veel interesse voor elektronica in het algemeen en elektronica die ons laat communiceren. Mijn interesse is niet zozeer van een gadget-gehalte maar meer de nieuwsgierigheid naar de werking ervan. Als kind haalde ik al menig apparaat uit elkaar om te zien wat er van binnen zat om het daarna weer keurig netjes in elkaar te zetten, zonder dat de werking ervan verloren ging. Ik heb zodoende ook verschillende huishoudelijke apparaten van mijn moeder kunnen repareren. Dat brengt mij bij Internet. Ik weet nog dat ik aan het sleutelen was aan mijn Harley in de schuur en ik luisterde altijd naar de VPRO. Regelmatig hoorde ik de kreet "Internet" vallen en als men meer informatie wilde over een bepaald VPRO programma dan zei de stem op de radio: ha-tee-tee-pee-dubbele-punt-slash-slash-wee-wee-wee-punt-vpro-etc. Het is het jaar 1994. In 1993 was voor het eerst een grafische webbrowser gelanceerd en langzaam begon Internet onder de aandacht te komen van het gewone volk. Mijn achtergrond als verbindingsspecialist bij de Landmacht zat mij nog steeds in het bloed en ik moest en zou weten wat dit nu voor iets was. Het zou nog een jaar duren. In 1995 was Planet Internet zo'n beetje de eerste provider in Nederland. Ik werd meteen abonnee. Ik zal verder achterwege laten hoe het internet er toen uitzag, en hoe primitief je met een 14K4 modempje inbelde, maar ik kan me de spanning nog herinneren van de eerste keer. Het besef hebben dat je ergens op een hostcomputer in de wereld aan het rondneuzen was. Met verschillende programma's zoals Gopher, Netscape Navigator en nog diverse andere programma's voor het lezen van nieuwsgroepen en mail. Microsoft was toen in geen velden of wegen te bekennen. Maar hoe het ook zij, ondanks dat ik enthousiast en onophoudelijk bezig kon zijn met internet en ontdekken ervan, was er altijd een factor die mij van enige realiteitszin doordrongen hield en dat was mijn vrouw. Harriëtte vond het leuk van mijn ontdekkingen te vernemen maar daar hield het mee op, zij zorgde ervoor dat ik op tijd in mijn bedje lag en dat we ook onze andere dingen deden.

Toen was er de scheiding en ja, daar zit je dan ineens alleen thuis. Na 21 jaar relatie was ik nog nooit alleen geweest, en emotioneel was ik ook niet in staat om maar even de deur uit te lopen om mij onder de mensen te begeven. Ik verzamelde veel films of was bezig met mijn hobby’s gerelateerd aan de PC. En daar hoorde internet ook bij. Tot dan toe had ik nog nooit serieus gechat. Ik had wel een paar vrienden eens een keer via ICQ gesproken en dat vond ik al heel wat. Verder bleef het bij e-mailen. Tot die regenachtige zondag ergens in maart 2001. Ik had een webcam in de kast liggen die het nooit goed had gedaan, maar sinds ik Windows XP had geïnstalleerd zou het wel eens dit keer goed kunnen gaan. Ik trok mijn stoute schoenen aan en voila het ding werkte en ik kon iets nieuws ontdekken. Na een middag en avond er mee spelen ontmoette ik Giulia op het internet. Ik was ondersteboven van haar en zij van mij. 4 jaar heeft onze relatie geduurd.

En hiermee werd het autistische fenomeen geboren. Aangezien zij in Boekarest woont, verliep onze communicatie veelal over internet. En langzamerhand sloop het erin dat ik hele avonden en soms zelfs nachten verbracht achter de PC. We aten samen, we dronken samen, we keken samen TV, ieder naar zijn eigen kanaal. We knutselden achter de PC met urenlang de webcam open voor het gevoel van samenzijn. En hier begon mijn serieuze probleem te groeien. Ik kan niet precies zeggen of het bijvoorbeeld voor haar zo was, maar ik weet wel dat onze relatie ook problemen heeft ondervonden door de het internet. Zoals ik het zelf ondervind en zie ben ik de gesprekken die ik bijvoorbeeld met haar had in mijn hoofd gaan afspelen, waardoor zij eigenlijk ik werd. Meer en meer maakte de ander persoon plaats voor het gevoel van monologen met mijzelf. Aangezien tekst maar 5% van onze communicatie is werd het voor mij desastreus. Ik kon de ander niet meer invoelen, haar of zijn energie, de non-verbale signalen, de ogen die zoveel zeggen, de intonatie en de wijze waarop iets gezegd wordt. Het was er niet en het was ook niet mogelijk dat op de één of andere manier te vervangen. Bovendien was er nog geen Skype of MSN met audio. (Dit toont ook maar weer eens aan hoe snel wij ons een techniek eigen maken en het gevoel hebben dat het nooit anders was).

Tegen de tijd dat onze relatie stuk ging, was ik dusdanig geconditioneerd dat ik mijn vrije tijd alleen maar achter de PC doorbreng. Inmiddels was ik ook verhuisd naar België wat mij alleen maar nog meer in een isolement bracht. Het is niet gemakkelijk als Nederlander contact te maken met mensen hier. Dus alleen en geïsoleerd en voor een groot deel ook geen zin anderen te ontmoeten werd mijn PC en daarmee Internet een belangrijke levensmetgezel. Het Internet brengt mij veel. Nieuws, contacten met mensen all over the world, communicatie, vriendschappen, film, radio, muziek, fotografie, geschiedenis, verhalen, ideeën, inspiratie, liefde, sex, filosofie, pornografie, kennis, wijsheid, eigenwijsheid, dates, ontspanning en inspanning. Het Internet vervangt alles wat het niet zou mogen vervangen. In september vorig jaar verloor ik mijn baan, daarmee was het hek van de dam. Hoeveel uur ik doorbreng hier? Only God Knows, want ik weet het niet. Het ergste is dat ik min of meer langzamerhand ook gedwongen wordt. In de kranten vindt men niet zoveel vacatures meer, nee, hiervoor ben je op het internet aangewezen. En hier zie je ook meteen wat er langzamerhand gebeurd. Werkgevers, recruiters, arbeidsbureaus ondervinden een overkill van sollicitatie mails. Zelf weet ik niet meer qua vorm en inhoud hoe ik dien te communiceren. Vaak wordt er gebruik gemaakt van kant-en-klare invulformulieren wat geen ruimte laat voor mij als individu. De stroom informatie echter voor de ontvanger moet overweldigend zijn hoe maak je in godsnaam nog onderscheid. Zo geldt het voor mij als ik vacatures zie. Ze zien er allemaal hetzelfde uit, de vormgeving en opzet van een advertentie kon mij voorheen in een krant een bepaald gevoel geven. Nu? Ik voel niets, voor mij is het een brij van informatie die moeilijk te verwerken valt.

Hiermee kom ik op het punt van wat ik noem Nieuw Autisme. Ik bemerk bij mezelf langzamerhand de onmogelijkheid om nog met mensen om te gaan. Het wordt steeds lastiger en het ongeduld neemt steeds meer toe. Op Internet klik je iemand gewoon weg. In het echte leven niet. Daar moet je rekening houden met gevoelens, huilbuien, emoties en andere aanverwante zaken. Op internet voel je niets, iemand kan zeggen dat het pijn doet, maar ja, je ziet het niet, dus wat maakt het uit. Mijn gevoel en invoelingsvermogen raakten steeds meer op de achtergrond en mijn hoofd en denken wordt steeds belangrijker. En hier mee is mijn eigen ondergang eigenlijk bezegeld. Ik vind steeds minder aansluiting met de werkelijkheid aangezien ik de werkelijkheid gefilterd vanachter mijn PC ervaar, ik hoef er niet voor naar buiten. Als ik wil kan ik zelfs boodschappen laten bezorgen. Ik zie mijzelf daarmee als voorbeeld hoe het ons mensheid zal vergaan in de toekomst. Ik raak steeds meer verwijderd van mijn zijn doordat ik het isolement verkies, wat gemakkelijker is, en Internet gebruik om de leegte te vullen. De generaties na mij, zullen zij zich met dit fenomeen kunnen meten en een manier vinden deze evolutie het hoofd te bieden? Er zijn zoveel aanwijzingen dat het mis gaat, ik zie het bij mijzelf. Er zijn mensen die gewelddadig zijn omdat ze dat op hun computer ook kunnen zijn. Voor hen geen verschil met realiteit. Daar waar we zoveel mogelijk afschuwelijke beelden proberen te vermijden in het nieuws liggen ze voor het oprapen op Internet. Daar waar we zoveel praten over sexualiteit en het verschil tussen de sexen, liggen de pornografische plaatjes voor het oprapen, hierdoor kan bij de jeugd de gedachte ontstaan dat de manier is hoe men elkaar lief moet hebben. Daar waar wij in ons dagelijks leven ons niet zo snel tot een vreemde zullen wenden om hem idioot te noemen gebeurd dat met het grootste gemak op internet.

Als ik het proces bij mezelf zo gade sla, dan word ik bang, bang voor wat er gaat gebeuren met de volgende generaties. Bang dat wij mensen ons menszijn verliezen. Bang voor wat we onszelf en anderen aan gaan doen. In ieder geval is het voor mij tijd het tij te keren......

Het toppunt van verkwisting

Hoe mooi en indrukwekkend het voor een moment zijn kan, de gedachte hoeveel geld hiermee gemoeid is alleen maar voor het aanprijzen van een flatscreen TV, do I need to say more?

70,000 litres of paint, 358 single bottle bombs, 33 sextuple air cluster bombs, 22 Triple hung cluster bombs, 268 mortars, 33 Triple Mortars, 22 Double mortars, 358 meters of weld, 330 meters of steel pipe, 57 km of copper wire, 5 days of cleaning involving 60 people.

1000 X Afscheid

Ik geef het toe, aan mezelf. Ze blijft altijd in gedachten. Waarom zij? Al 1000 keer heb ik afscheid genomen. Maar ze blijft, mijn verlangen en heimwee aan die momenten. Waarom heeft zij zoveel meer impact in mijn leven dan alles wat ik heb meegemaakt? Waarom kan ik mij niet los maken ondanks mijn gevecht, mijn weerstand, mijn overgave, mijn ontwijken, mijn zoektocht, de afleiding? Ze is niet meer de persoon die ik lief had, dat weet ik, dat zie ik, dat voel ik. Heb ik het verlies nooit aanvaard? Zij nam de beslissing, ik heb daar nooit mee in gestemd. Leef ik dan alleen in dat verleden? Als de bladeren vallen worden de gevoelens en het verlangen sterker. De heimwee kwelt mij. Ik wil het niet voelen. Ik wil het niet, ik wil het niet. Maar mijn hart, dat van een vagebond, trekt weer over lange wegen, over de bergen, in het vreemde. Daar waar ik mij zo thuis voel, weg van alles wat mij bekend is, alles waar ik mij niet meer mee kan vereenzelvigen. Misschien had ik toen wel mijn thuis gevonden. Het vreemde thuis, het thuis dat mijn rusteloze hart warmte gaf ondanks de koude en de leegte die ik er kon ervaren. Waarom wordt ik blij als ik de Herfst zie? Als ik aan lege verregende straten denk van Parijs die ik zie vanachter mijn Espresso in een leeg café. Waarom vind ik zwart wit mooier dan kleur? Waarom vind ik zoveel vreugde in de dingen die anderen alleen maar depressief stemt? 1000 maal afscheid zal het altijd blijven.....

Nam Myōhō Renge Kyō

"Nam Myōhō Renge Kyō (南無妙法蓮華経, also transliterated Namu Myōhō Renge Kyō) is a mantra that is chanted as the central practice of all forms of Nichiren Buddhism. The mantra is referred to as daimoku (題目, "title") and was first revealed by the Japanese Buddhist teacher Nichiren on the 28th day of the fourth lunar month of 1253 ce at Kiyosumi-dera (also, Seichōji) near Kominato in current-day Chiba, Japan. The practice of chanting the daimoku is called shōdai (唱題).
The phrase is somewhat difficult to render into English because each word or set of words contains a complex set of symbolism and connotation, and without an understanding of the symbology behind the words, the full meaning is lost."

Aldus de inleiding in Wikipedia. Momenteel lees ik het boek "Der Buddha des Alltags" geschreven door Richard Causton. In het kort komt het er op neer dat wij mensen de leerschool van het leven moeten doorlopen en dat het wezenlijke en meest menselijke het lijden is. Uitgangspunt is dat wij het lijden in principe vanuit onze bewuste staat willen vermijden terwijl het een vast onderdeel van ons onderbewustijn is. In principe moeten we leren ons te vereenzelvigen met het lijden, het te accepteren en daarmee los te laten. Ieder probleem op ons levenspad is daarmee een uitdaging en een mogelijkheid tot verandering. Een mooi voorbeeld is dat het woord "crisis" in het chinees uit 2 karakters bestaat, het ene karakter betekent "gevaar"en het tweede karakter betekent "gunstige gelegenheid". Voor ons Westerlingen is het Boeddhisme een religie waarbij wordt gedacht aan het aanbidden van Boeddhabeelden en diepe onbegrijpbare wijsheden. Tevens zijn een aantal richtingen van het Boeddhisme zo abstract en streng dat ze alleen door monniken wordt beleden. Om maar een voorbeeld te noemen er bestaat een stroming in het Boeddhisme waarbij er 250 regels zijn voor ieder staan, liggen, zitten en lopen, daarmee 1000 regels opleggend aan haar volgelingen voor deze 4 handelingen. Nichiren Dashonin begon met het reciteren van "Nam-Myoho-Renge-Kyo" in 1253 na een studie van één van de belangrijkste geschriften van het Boeddhisme. Het idee van hem hierachter was het Boeddhisme voor de gewone mens toegankelijk te maken. Geloof in praktische zin. Waarbij geen God wordt geëerd maar reflectie naar een gebedsrol die staat voor alles wat het universum verbind en alles waar het universum voor staat. Eigenlijk is deze chant een titel van een geschrift de "Lotus Sutra". Het "chanten" kan in principe overal worden gedaan en ook meditatief uitgevoerd worden. Doel ervan is volledige tevredenheid in het hart te brengen en in staat een verandering of transormatie door te maken die er toe moet leiden dat men alle uitdagingen van dit leven het hoofd kan bieden door in dankbaarheid je lot te aanvaarden en met je innerlijke kracht de opgelegde uitdagingen het hoofd te bieden. De kracht die van deze woorden uitgaat zonder dat we ze zelfs begrijpen moet volgens de volgelingen enorm zijn. Normaal gesproken is het de bedoeling de 2 belangrijkste hoofdstukken uit de Lotus Sutra te chanten, en dat af te sluiten door het reciteren van "Nam-Myoho-Renge-Kyo". Alnaar gelang de behoefte kort of lang. Dit chanten of bidden wordt gedaan in aangezicht van de "Gohonzon" een gebedsrol die een weerspiegeling vormt van 10 werelden waarin we ons kunnen begeven met tevens een paar belangrijke elementen uit de "Lotus Sutra" en de fundamenten van "Soka Gakkai". Dit laatste is de organisatie die deze stroming van Boeddhisme wereldwijd verspreid. De peilers van deze organisatie zijn vrede, opleiding en cultuur door persoonlijke verandering en sociale contributie.

Belangrijkste uitgangspunt van deze vorm van Boeddhisme is dat bestrijden van het lijden in de wereld alleen mogelijk is als je begint met verandering in jezelf als onderdeel van het grote geheel. "The butterfly effect".

Links: Sokkai Gakkai, Wikipedia, Boeddhisme in Brabant